Nigdy nie pisałam bloga ale chyba czas zacząć. Właściwie nie wiem jak, może po prostu od początku.
A było to tak:
Dawno, dawno temu mała Małgosia (jak mówią antenaci - dwuletnia) wyciągnęła nożyczki i obcięła nogawki w spodenkach i rękawki w kubraczku. Ubranko było pracowicie wydziergane przez Panią Matkę dla Małgosi. Podobno różowe i prześliczne. Natomiast pluszowy Koziołek Matołek marzł przesadnie. Różowy nigdy nie był moim ulubionym kolorem, dlatego dokonałam ostrego cięcia dopasowawszy włóczkowy "garniak" dla pluszaka. Legenda rodzinna głosi, że padła propozycja przemówienia dziecku do rozumu pasem, jednakowoż Matka Dobrodziejka przegłosowała postulat i tym razem mi si upiekło.
Czasy komunistyczne obfitowały w eksperymenty z maszyną do szycia, szydełkiem, igłą, farbami, koralami, cekinami, modeliną itp elementami służącymi kreatywności. Zwłaszcza, że sklepy puste a coś nosić było trzeba. Ogromne ilości połamanych igieł, nagminne zwężanie spodni, płaszcz z koca, rewelacyjna kurtka jeansowa z roboczego waciaka, spalony garnek do farbowania, które omalże nie skończyło się zejściem Ojca Dyrektora myślącego, że to w garnuszku do barszczyk i tym podobne pomysły.
Czasy współczesne natomiast obfitują w mnogość i różnorodność sklepów stacjonarnych i internetowych oferujących wiele dóbr wszelakich do kreatywnego wyżycia się. Tylko mieć fundusze i zamawiać.